Nie bójmy się smucić PRZEMYŚLENIA pedagoga

 

Anna Jankowska

Nie bój sie smucić

Smutek jest bardzo ważną i potrzebną emocją, choć prawda jest taka, że za nim nie przepadamy. Nie ukrywamy tej niechęci ani przed sobą, ani przed dziećmi. Nic dziwnego, że tak jest. Smutek to przecież także trudne uczucie. Jednak umiejętność przyjęcia go, zrozumienia i ostatecznie poradzenia sobie z nim jest jedną z kluczowych spraw, które powinny poznać nasze dzieci.

Pierwsze, co przychodzi do głowy dorosłemu wrażliwemu na dziecięce potrzeby, to chęć ochrony malucha przed smutkiem. Jednak emocja ta jest tak samo potrzebna, jak radość i wszelkie inne uczucia. (...)

To uczucie najczęściej kojarzy się nam z wielkimi sprawami, np. śmiercią w rodzinie, utratą zdrowia czy innymi tego typu wydarzeniami. Jednak w przypadku dzieci smutek przychodzi również w drobniejszych sytuacjach. Choć nie znaczy to, że jest wtedy mniej ważny. Bardzo istotne jest uwzględnienie tego przeżycia z dziecięcego punktu widzenia. Chodzi o to, żeby wesprzeć dzieci, przechodząc kilka kroków w danej sytuacji i pokazując, jak można sobie ze smutkiem poradzić. Przekazujemy w ten sposób smucącemu się maluchowi jasny komunikat: Jestem przy tobie i widzę, że jest ci ciężko.

Tak, jak wspomniałam, uwzględnienie tego uczucia jest niezmiernie ważną sprawą. Jako dorośli miewamy tendencję do umniejszania dziecięcych emocji, ponieważ wydaje się nam, że one wynikają z błahych sytuacji. Oczywiście – patrząc na sprawę zupełnie z boku, na chłodno, możemy uznać, że większość tych sytuacji to drobiazgi, które nie będą miały większego wpływu na dalszą część życia dziecka. Jednak właśnie z takich drobiazgów składa się nasza codzienność. Im więcej nieujawnionych trudnych emocji, tym większa sterta się ich zbiera, przez co potem trudniej sobie z nimi wszystkimi poradzić. Kiedyś ta sterta musi się po prostu zawalić.

Pokazanie dziecku, że jesteśmy i słuchamy, że widzimy jego smutek i że jest ważny, to z punktu widzenia dorosłego rzeczywiście drobiazg, ale dla malucha wielkie wsparcie. (...)